
| GÜZELİN GÜZELİ MÂNİLER -1- |
| Söke |
| Ah nesin sen nesin sen Kalplerde iğnesin sen Eller ne derse desin Bence hazinesin sen Gün gelir yaman olur Kazancın harman olur Gürültülü hayatın Sonu süt liman olur Bir ağaca yaslandım Yağmur yağdı ıslandım Yaş kırkına varmadan Bilmem nasıl uslandım Esince bahar yeli Coştu dağların seli Daldım gittim ben yine Elimde yârin eli Tarlalar ekiliyor Ekinler biçiliyor Sen orada ben burda Böyle zor çekiliyor Telefonu kuralım Diz dize oturalım Aramızda deniz var Biz nasıl konuşalım Kadife yastığım yok Yastığa bastığım yok Kuran’a el basarım Kızlara baktığım yok Upuzun urganım var Kadife yorganım var Yâri sardığım gece Kınalı kurbanım var Al mendilim var benim Ne çok derdim var benim Ölüm var ayrılık yok Böyle kavlim var benim Bahçemiz doldu nara Olmaz derdime çare Pencereye tek çıksın Söyleyin nazlı yâre Ata binesim geldi Çayda inesim geldi Kara gözlü yârimi Yine göresim geldi Altın tabakta vişne Sevdiğim aşka düşme Aşkımızın sonu yok Nafile dile düşme | Mendilim beyaz benim Eşim dostum az benim Her şeyime kanmayın Yaptıklarım naz benim Çama verdim yanımı Toprak aldı canımı Azrail ne gelmeden Kurşun aldı canımı Bahçelerde gök biber Şimdi kızlar çok kibar Kibarlıktan fayda yok Oğlanlara itibar Ak buğdayın özüyüm Ben kurbanlık kuzuyum Doğum yerim burası Şanlı bir Türk kızıyım Deniz üstü köpürü Gemiye bin götürü Buralara geldiğim Bir güzelden ötürü Söke’nin çarşısına Oturdum karşısına Yâre mâni yazıyom Eğlensin kokusuna Kara yağlık başında Kalem oynar kaşında Yârim karşımda durma Cahillik var başımda Bir ah çeksem derinden Dağlar oynar yerinden Ben yanmazsam kim yanar Yârim gitti elimden Çay taşı çakmak taşı Yârin çatıktır kaşı Çirkin ile bal yenmez Güzel ile taş taşı Oyhan Hasan BILDIRKİ ![]() |